چشم انداز پر مهتاب

ذات ها با سایه های خود هم اندازه

خیره در آفاق و اسرار عزیز شب

چشم من – بیدار و چشم عالمی در خواب

نه صدایی جز صدای رازهای شب

و آب و نرمای نسیم و جیرجیرک ها

پاسداران حریم خفتگان باغ

و صدای حیرت بیدار من(من مست بودم، مست)

خاستم از جا

سوی آب رفتم، چه می آمد؟

آب

یا نه، چه می رفت هم زانسان که حافظ گفت:عمر تو

با گروهی شرم و بیخوشی وضو کردم

مست بودم،

مست سرنشناس، اما لحظه ی پاک و عزیزی بود

برگکی کندم

از نهال گردوی نزدیک؛

و نگاهم رفت بس دور.

شبنم آجین سبز فرش باغ هم گسترده سجاده

قبله، گو هر سو که خواهی باش

با تو دارد گفت و گو شوریده ی مستی

- مستم و دانم که هستم من-

ای همه هستی ز تو، آیا تو هم هستی؟

م.امید